عشق و صبوری

این ایام توفیق این را داشتم که از چند خانواده شهید دیداری تازه کنم.

خوب چون شهدا از اقشار مختلف جامعه بودند مثل همه مردم دیگر که از لحاظ فرهنگی ، اجتماعی ، اقتصادی با یکدیگر فرق دارند با هم تفاوتهای زیادی دارند و همینطور تشابهاتی.

ولی بر خلاف ذهنیت اغلب مردم آنچنان که می گویند آنها حقوق بالایی را دریافت می کنند و وضعیت مادی خوبی بهم زده اند، نیست .

شاید باورتان نشود و صحیح نباشد که اسم تعدادی از این عزیزان را بازگو کنم .

ولی بطور مثال در خیابان طالب آملی دریای 8 پدر و مادر شهیدی هستند که هر دو بیمار در یک اتاق 16 متری که مطبخی هم برای پخت و پز گذاشتند و از سرویس بهداشتی و استحمام خوبی هم برخوردار نیست یک خانه کلنگی 40 ساله مخروبه یا مادر شهیدی در جاده نور تنها بدون حضور همسر و به علت کهولت سن بیمار وووو و به همین شکل.

دوست دارم کسانیکه ادعا میکنند خانواده شهداء آنچنان و اینچنان دستشان را گرفته و به منازل این عزیزان ببرم نه تنها وضعیت مسکن بلکه وضعیت بیماری و بدتر از آن تنهایی آنها را شاهد باشند و ببینند.

شاید اگر پاره تنشان درکنارشان بود آنها این همه مشقت را تحمل نمیکردتد شاید که نه قطعا.

چرا که داغ اولادخود به تنهایی غیرقابل تحمل است و انسان را دچار هزار دردبی درمان می کند

و اما آنچه بصورت مشترک در همه این عزیزان به وضوح نمایان است ، صبر و بردباری شان می باشد . صبری توآم با سکوت و شکر به درگاه الهی تا اجر شهیدشان ضایع نگردد .

که هم این می تواند الگوی ما شود . التماس دعا یا علی